జైశ్రీరామ్.
ఆచార్య తాడేపల్లి.పతంజలి
చీరాల దగ్గర ఉన్న కారంచేడు పై కొప్పరపు కవుల పద్యాలు-01
శ్రీ కొప్పరపు సోదర కవులు (శ్రీ వేంకట సుబ్బరాయ కవి, శ్రీ వేంకటరమణ కవి) రచించిన ‘సాధ్వీ మాహాత్మ్యము’ కావ్యంలో కారంచేడును వర్ణించిన సీస పద్య సమగ్ర వివరణ:
ఆ యాంధ్ర విషయమందంద చందమ్ము లఁ
జెన్న రాష్ట్రము యశశ్రీఁ జెలంగె
దద్రాష్ట్రమునను విద్వద్రాజి గణియింప
గర్తపూర్మండలాగ్రము రహించె
ఆమండలమునఁ బ్రాగబ్ధి రాట్తట పుట
భేదనంబుల రమావేది యగుచు
దద్రమావేదికుద్యద్దీప్తిఁ గూర్చు కృ
ష్ణా కులకైంద్రి దిక్స్థ లిఁ దలర్చి
తే॥గీ॥ శుకపురక్షీర పురజన నికరసౌఖ్య
కర వరాఢ్యంబునై యశస్సరసిజాత
లోచనానందదంబై యలోక శుభవి
శేష మైయొప్పు గారెముచేడు పురము 34
అవతారిక (సందర్భం)
పూర్వ పద్యాలలో సప్తద్వీపాలు, జంబూద్వీపం, భారతదేశం, ఆంధ్రదేశపు వైభవాన్ని విశాల దృక్కోణంలో వర్ణించిన కవులు, ఈ పద్యంలో కథా నాయకి/కృతిపతి నివసించే నిర్దిష్టమైన పుణ్యక్షేత్రమైన ‘కారంచేడు’ (కారెంపుచేడు) నగరాన్ని భౌగోళిక, సాంస్కృతిక ఎల్లలతో వర్ణిస్తూ కావ్య రంగాన్ని ఆవిష్కరిస్తున్నారు.
ప్రతిపదార్థం
ఆ ఆంధ్ర విషయమందున్ = అటువంటి ప్రసిద్ధమైన ఆంధ్రదేశమునందు; అందచందమ్ములన్ = సకల సౌందర్య వైభవములతో; చెన్న రాష్ట్రము = చెన్న రాష్ట్రము (నాటి మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ / చెన్నపట్టణ ప్రావిన్స్); యశః శ్రీన్ = కీర్తిసంపదలతో; చెలంగెన్ = విలసిల్లెను; తత్ రాష్ట్రమునను = ఆ రాష్ట్రమునందు; విద్వత్ రాజి = పండిత సమూహము; గణియింపన్ = లెక్కించి కొనియాడగా; గర్తపూర్ మండల అగ్రము = గుంటూరు జిల్లా (గర్తపురి మండలం) శ్రేష్ఠమైనదై; రహించెన్ = ప్రకాశించెను; ఆ మండలమునన్ = ఆ గుంటూరు మండలమునందు; ప్రాక్ అబ్ధిరాట్ తట = తూర్పు సముద్రపు (బంగాళాఖాతపు) తీరమందలి; పుటభేదనంబులన్ = గొప్ప నగరములలో/పట్టణములలో; రమావేది అగుచున్ = లక్ష్మీదేవికి పీఠము వంటిదై (సంపదలకు నిలయమై); తత్ రమావేదికిన్ = ఆ సంపదల వేదికకు; ఉద్యత్ దీప్తిన్ కూర్చు = మిక్కిలి ప్రకాశాన్ని, శోభను సమకూర్చే; కృష్ణా కులక ఐంద్రి దిక్ స్థలిన్ = కృష్ణాజిల్లాకు తూర్పు దిక్కునందు (లేదా కృష్ణానదీ తీరప్రాంత దిగ్భాగమున); తలర్చి = ప్రసిద్ధిచెంది; శుకపుర = చిలకలూరిపేట (శుకపురము); క్షీరపుర = పాలపర్రు/పాలేరు మొదలైన నగరాల (క్షీరపుర); జన నికర = ప్రజల సమూహమునకు; సౌఖ్యకర = సుఖములను కలిగించే; వర ఆఢ్యంబునై = శ్రేష్ఠమైన సంపదలతో నిండినదై; యశస్ సరసిజాత లోచన = కీర్తి అనే తామర రేకుల వంటి కన్నులు గల స్త్రీకి; ఆనందదంబై = సంతోషాన్ని కలిగించునదై; అలోక శుభ విశేషమై = సాటిలేని దివ్యమైన శుభ పరంపరలతో; కారెంపుచేడు పురము = కారంచేడు అను నగరము; ఒప్పున్ = శోభిల్లుచున్నది.
తాత్పర్యము
ఆంధ్రదేశంలో సకల సౌందర్యాలు, కీర్తిసంపదలతో 'చెన్న రాష్ట్రం' (మద్రాసు రాష్ట్రం) విలసిల్లింది. ఆ రాష్ట్రంలో పండితులు మెచ్చుకునే రీతిలో 'గుంటూరు మండలం' (గర్తపురి) అత్యున్నత స్థానంలో ప్రకాశించింది. ఆ మండలంలో తూర్పు సముద్ర తీరప్రాంత పట్టణాలన్నింటికీ లక్ష్మీదేవి నివాస వేదికలా ఉంటూ, ఆ వేదికకు విశేష శోభను సమకూర్చే కృష్ణా-సముద్ర సంగమ తీరప్రాంతాన వెలుగొందుతూ; చిలకలూరిపేట (శుకపురము), పాలపర్రు (క్షీరపురము) వంటి చుట్టుపక్కల నగరాల ప్రజలందరికీ సుఖసౌఖ్యాలను, శ్రేష్ఠమైన సంపదలను అందిస్తూ, కీర్తికన్యకకు ఆనందాన్ని పంచుతూ, అనితరసాధ్యమైన సకల శుభాలతో ‘కారంచేడు’ పురము అత్యంత వైభవంగా విరాజిల్లుతున్నది.
విశేషాలు
1. పూర్వ కావ్యాలలో కావ్య వేదికను పరిచయం చేసే పద్ధతి ఒకటుండేది — భూమండలం నుండి దేశం, దేశం నుండి మండలం, మండలం నుండి నగరం, నగరం నుండి రాజగృహం దాకా వర్ణనా శిల్పాన్ని తీసుకురావడం. కొప్పరపు కవులు కూడా జంబూద్వీపం → ఆంధ్రదేశం → చెన్నరాష్ట్రం → గర్తపురి (గుంటూరు) → కారంచేడుఅంటూ ఒక కెమెరా జూమ్ చేసినట్లుగా పాఠకుడి దృష్టిని క్రమంగా కథాస్థానమైన కారంచేడు పైకి మళ్ళించారు.
2. ప్రాచీన కావ్యాలలో తెలుగు గ్రామాల పేర్లను సంస్కృతీకరించి చెప్పడం ప్రబంధ కవుల పరిపాటి. ఉదాహరణకు శ్రీ నాథుడు ‘క్రీడాభిరామం’లో ఓరుగల్లును ‘ఏకశిలానగరం’ అన్నాడు. గుంటూరును ప్రాచీన శాసనాల్లో మరియు కావ్యాల్లో ‘గర్తపురి’ (గుంట = గర్తము) అని వ్యవహరిస్తారు. కొప్పరపు కవులు కూడా ఈ పద్ధతిని అనుసరిస్తూ గుంటూరును గర్తపురి అన్నారు. చిలకల ఊరు (చిలకలూరిపేట) ను 'శుకపురము' అని, పాల ఊరు (పాలకొల్లు) ను క్షీరపురము అని కవితాత్మకంగా సంస్కృతీకరించారు..
3. అమరకోశంలో పుట భేదనము అంటే స్థానీయ పట్టణము అ ని చెబుతూ గమ్మత్తైన వ్యుత్పత్తి ఇచ్చారు. పుటములనగా ఘటాదులు. ఆవి ఈ పట్టణమునందు ఒరయుట వలన వ్రక్కలవుతాయట. అందుకని పట్టణాన్ని పుట భేదనమన్నారట. ( అమరకోశము 216 వపుట. శ్రీ జయ లక్ష్మీ పబ్లికేషన్స్, హైదరాబాద్)
4. ఇది విచిత్రంగా, అతిశయోక్తిగా అనిపించినప్పటికీ, ప్రాచీన సంస్కృత నిఘంటుకారులు మరియు శాస్త్రకారుల దృక్కోణంలో దీని వెనుక లోతైన వాణిజ్య, సామాజిక, భాషాశాస్త్ర సమన్వయాలు ఉన్నాయి. ప్రాచీన కాలంలో నేటి ప్లాస్టిక్, గాజు లేదా లోహపు పాత్రల వలె కాకుండా ధాన్యం, నెయ్యి, నూనె, సుగంధ ద్రవ్యాలు, రసాలు, కల్లు వంటి సమస్త ద్రవ, ఘన పదార్థాల రవాణాకు మట్టికుండలే (ఘటాదులే / భాండములే) ప్రధానమైన పాత్రలు.
5. ఒక సాధారణ పల్లెటూరిలో లేదా చిన్న గ్రామంలో ఒకరినొకరు తాకకుండా విశాలంగా తిరిగే అవకాశం ఉంటుంది.కానీ ‘స్థానీయకం’ / ‘పుటభేదనం’ అనేది ఒక ప్రధాన వాణిజ్య రాజధాని లేదా పెద్ద రేవు పట్టణం
6. అక్కడ విపణులు (సంతలు, అంగళ్ళు), ఎగుమతి-దిగుమతి వ్యాపారాలు ఎంత కిక్కిరిసిపోయి ఉండేవంటే — జనం ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ, బండ్లు, పశువులు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటూ నడిచేవారు. ఆ విపరీతమైన జనసందోహం లో చేతుల్లోనో, కావళ్ళలోనో, బండ్లలోనో తీసుకెళ్లే మట్టికుండలు ఒకదానికొకటి ఒరుసుకుని ‘ఠపీ’మని పగిలిపోయేంత రద్దీ ఉండేదట!అనగా, "కుండలు పగిలేంత రద్దీ ఉన్న మహా విపణి" అని చెప్పడం ద్వారా నగరపు జనసాంద్రతను, ఆర్థిక లావాదేవీల వైభవాన్ని వ్యంగ్యమర్యాదతో కళ్లకు కట్టారు
7. .ఆనాడు కారంచేడు పరిసరాల్లో తూర్పు తీరప్రాంత వాణిజ్యం విలసిల్లింది; ధాన్యం, వస్త్రాలు, వ్యవసాయ సంపదలను రాశులుగా పోసి మూటలు విప్పి క్రయవిక్రయాలు సాగించే గొప్ప అంగళ్ళ వీధులు (సర్వవస్తు విపణులు) ఉన్నాయని చెప్పడానికే కొప్పరపు కవులు అమరకోశ ప్రసిద్ధమైన ఈ శబ్దాన్ని ఎంతో ఔచిత్యవంతంగా ప్రయోగించారు.ఈ వ్యుత్పత్తి పైకి హాస్యస్ఫోరకంగా కనిపించినా, నాటి కావ్య, నిఘంటు సంప్రదాయంలో ఒక నగరపు అపారమైన జన రద్దీని, వాణిజ్య సంచలనాన్ని వ్యక్తీకరించడానికి వాడిన ఒక అద్భుతమైన సాంకేతిక పదచిత్రం
8. రమావేది - ఉత్ప్రేక్షా రూపక చమత్కారం:
కారంచేడు గ్రామం కేవలం ఒక పల్లెటూరు మాత్రమే కాదు, ప్రాచీన కాలం నుండి అపారమైన వ్యవసాయ, వాణిజ్య సంపదలతో తులతూగిన గడ్డ. అందుకే దానిని సాక్షాత్తూ లక్ష్మీదేవి కొలువుదీరిన యజ్ఞవేదిక వంటిదని ‘రమావేది’ అని కొప్పరపు కవులు రూపకం చేశారు.
9. యశస్సరసిజాత లోచన:
కీర్తిని ఒక పద్మాక్షితో (తామరకన్నుల సుందరితో) పోల్చడం సంస్కృత సాహిత్యంలోని విశిష్ట రూపకం. కారంచేడు ప్రజల ధర్మగుణం, దానశీలత ఆ కీర్తికన్యకకు అమితమైన సంతోషాన్ని కలిగిస్తున్నాయని కొప్పరపు కవుల వర్ణనకు జయహో.
పతంజలి తాడేపల్లి.ఖండాంతరముల నగ్రస్థానముంగొన్న
యాసియా ఖండమందంద మీను
నిండియా దేశమం దింపు బెంపు వహించు
చెన్నరాష్ట్రమునకు చెన్ను నిచ్చి
దద్రాష్ట్రమునను విద్వద్రాజి గణియింప
గర్తమండలము విఖ్యాతిఁ గనియె
నమ్మండలమున ప్రాగబ్ధి రాట్తట పుట
భేదనంబుల రమావేది యనగ
తే॥గీ॥ అలఘు సంవత్సమేతయై లలిత కళల
కాలవాలంబునై సమ్యగాంధ్ర దేశ
కామినీ ప్రేమ రూపమై కలిత శుభవి
శేషమై పొల్చు కారెముచేడు పురము
అవతారిక (సందర్భం)
పూర్వ పద్యాల్లోని సంప్రదాయ పౌరాణిక భూగోళ విభజనతో (సప్తద్వీపాలు, జంబూద్వీపం) పాటుగా, నవీన భౌగోళిక వ్యవస్థను కూడా దృష్టిలో ఉంచుకొని — ప్రపంచంలోని ఖండాలలో అగ్రగణ్యమైన ఆసియా ఖండం, అందులోని ఇండియా (భారతదేశం), చెన్న రాష్ట్రం (మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ), గర్తపురి (గుంటూరు జిల్లా) క్రమంలో కథాస్థానమైన ‘కారంచేడు’ పుర వైభవాన్ని, దాని కళా సాంస్కృతిక ప్రాభవాన్ని కీర్తిస్తున్న సందర్భమిది.
ప్రతిపదార్థం
ఖండ +అంతరములన్ = సమస్త ఖండములన్నింటిలోనూ; అగ్ర స్థానమున్ కొన్న = ప్రథమ స్థానాన్ని పొందినట్టి; ఆసియా ఖండమందున్ = ఆసియా ఖండమునందు; అందము ఈను = మిక్కిలి శోభాయమానమైన; ఇండియా దేశమందున్ = భారత దేశమునందు; ఇంపు పెంపు వహించు = అందమును, ఔన్నత్యమును సంతరించుకొన్న; చెన్న రాష్ట్రమునకున్ = మద్రాసు రాష్ట్రమునకు; చెన్నున్ ఇచ్చి = ప్రత్యేకమైన శోభను (అందాన్ని) చేకూర్చి; తత్ రాష్ట్రమునను = ఆ రాష్ట్రమునందు; విద్వత్ రాజి = పండిత సమూహము; గణియింపన్ = కొనియాడగా; గర్తమండలము = గుంటూరు జిల్లా; విఖ్యాతిన్ కనియెన్ = గొప్ప కీర్తిప్రతిష్ఠలను పొందెను; ఆ మండలమునన్ = ఆ గుంటూరు జిల్లా యందు; ప్రాక్ అబ్ధిరాట్ తట = తూర్పు సముద్రపు (బంగాళాఖాతపు) తీరమందలి; పుటభేదనంబులన్ = పెద్ద నగరములలో/పట్టణములలో; రమావేది అనగన్ = లక్ష్మీదేవి నివాసవేదిక అనిపించుకుంటూ; అలఘు సంపత్ సమేతయై = అపరిమితమైన (గొప్పదైన) ఐశ్వర్యములతో కూడినదై; లలిత కళలకున్ = సంగీత, సాహిత్య, నాట్యాది సుకుమార కళలకు; ఆలవాలంబునై = నిలయమై (పాదు వంటిదై); సమ్యక్ = సంపూర్ణమైన; ఆంధ్రదేశ కామినీ = ఆంధ్రదేశమనెడి కాంత యొక్క; ప్రేమ రూపమై = అనురాగ స్వరూపమై; కలిత = ఒప్పుచున్నట్టి; శుభ విశేషమై = సకల మంగళకరమైన వైభవములతో; కారెంపుచేడు పురము = కారంచేడు అను నగరము; పొల్చున్ = ప్రకాశించుచున్నది.
తాత్పర్యము
ప్రపంచంలోని సమస్త ఖండాలలో అగ్రస్థానాన్ని పొందిన ఆసియా ఖండంలో సుందరమైన భారతదేశం వెలుగొందుతున్నది. ఆ ఇండియా దేశంలో సమస్త వైభవాలతో విలసిల్లే 'చెన్న రాష్ట్రం' (మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ) నకు వన్నె తెస్తూ, పండిత సభలలో ప్రశంసలందుకున్న 'గుంటూరు మండలం' ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ మండలంలో తూర్పు సముద్ర తీరపట్టణాలన్నింటికీ లక్ష్మీపీఠం వలె అలరారుతూ; అపారమైన ధనధాన్య సంపదలతో తులతూగుతూ, లలిత కళలకు నిలయమై, సాక్షాత్తూ ఆంధ్రదేశమనే సుందరాంగి యొక్క ప్రేమస్వరూపంలాగా సకల శుభవిశేషాలతో ‘కారంచేడు’ పురము శోభిల్లుతున్నది.
విశేషాలు
1. ప్రాచీన కావ్యాల్లో జంబూద్వీపం, భరతవర్షం వంటి పౌరాణిక సంకేతాలు సాధారణం కాగా, కొప్పరపు సోదర కవులు నాటి ఆధునిక భౌగోళిక విభజనలైన ‘ఆసియా ఖండము’, ‘ఇండియా దేశము’, ‘చెన్న రాష్ట్రము’ వంటి పదాలను సీస పద్యంలోకి ప్రౌఢంగా చేర్చడం వారి సమన్వయ దృష్టికి, యుగధర్మ స్పృహకు నిదర్శనం. ఆధునికతను ప్రాచీన కావ్య పద్ధతిలో ఒదిగించిన అపురూప శిల్పమిది.
2. చెన్న రాష్ట్రమునకుఁ జెన్ను నిచ్చి — ఇక్కడ ‘చెన్న’ (మద్రాసు పట్టణపు పేరు) మరియు ‘చెన్ను’ (అందము/సౌందర్యము) అను పదాల కలయికతో అందమైన శబ్ద చమత్కారాన్ని సాధించారు.
3. 'ఆలవాలము' అంటే చెట్టు మొదట్లో నీరు నిలవడానికి చేసే ‘పాదు’. మొక్క ఎదగడానికి పాదు ఎంత ముఖ్యమో, కారంచేడు గ్రామం సంగీత, సాహిత్య, నాటక, వేదాంత విద్యలనే లలిత కళలు విస్తరించడానికి ప్రధాన పోషక కేంద్రంగా నిలిచిందని కవుల భావన. ఆ గ్రామ విద్యాపోషణను ఈ సమాసం ప్రస్ఫుటం చేస్తోంది.
4. పూర్వ పద్యంలో ఆంధ్రదేశాన్ని భూదేవి నుదుటి ‘తిలకం’గా వర్ణించిన కవులు, ఇక్కడ మరింత భావయుక్తంగా — మొత్తం ఆంధ్రదేశమే ఒక సుందర స్త్రీమూర్తి అయితే, ఆమె హృదయపూర్వకమైన "ప్రేమ లేదా అనురాగమే రూపం దాల్చిందా" అన్నట్లు కారంచేడు వెలుగొందుతోందని అనడం విశిష్టమైన ఉత్ప్రేక్షారూపక కల్పన.
5. కారంచేడు ప్రాంతపు వాణిజ్య, వ్యవసాయ సుభిక్షతను లక్ష్మీదేవి స్థానంగా (రమావేది) సంభావించారు. ‘అలఘు’ అనగా లఘువు కానిది (మిక్కిలి గొప్పదైనది). అపారమైన సంపదలతో కూడి, పండితులను ఆదరించే సంస్కృతి ఉన్న క్షేత్రమని పద్యం ద్వారా స్పష్టమవుతుంది.
6. కొప్పరపు సోదర కవులు తమ పద్యంలో భారతదేశము అనకుండా ‘ఇండియా దేశమందు’ అని ప్రయోగించడం వెనుక అటు చారిత్రక, భాషాశాస్త్ర నేపథ్యం, ఇటు కావ్య నిర్మాణపరమైన అద్భుత స్వారస్యం దాగి ఉన్నాయి.
7. కొప్పరపు కవులు ఆశుకవితా దిగ్గజాలు, శబ్దాలంకార ప్రయోగంలో సిద్ధహస్తులు. ఈ పద్యంలో వారు ‘ఇండియా’ అనే పదాన్ని తీసుకురావడానికి ప్రధాన కారణాలు:
8. ఇక్కడ ‘ఆసియా ఖండమందందమీను’ అన్న తర్వాత వచ్చే నకారపు పొల్లుతో కలిసి ‘నిండియా దేశమందు’ అంటూ, వెంటనే ‘ఇంపు’, ఆ తర్వాత ‘చెన్న’ – ‘చెన్ను’ అంటూ సాగిన శబ్ద నడకలో అద్భుతమైన అంత్యానుప్రాస, ఛేకానుప్రాసల జిగి పుట్టింది. ‘భారతదేశము’ అని ఉంటే ఈ విధమైన నాద సౌకుమార్యం, సమాన మాత్రల లయ కుదిరేది కాదు.
9. కొప్పరపు కవులు జీవించిన కాలంలో అప్పటికే ప్రపంచ వేదికలపై, రాజకీయ ఉద్యమాలలో దేశాన్ని ‘ఇండియా’గా పిలవడం సర్వసాధారణమైంది. సంప్రదాయ కావ్యాల్లో కేవలం ‘భరతఖండం’ లేదా ‘జంబూద్వీపం’ వంటి పౌరాణిక పేర్లకే పరిమితం కాకుండా, ఆధునిక ప్రజల నాలుకలపై నానుతున్న ‘ఆసియా’, ‘ఇండియా’, ‘చెన్న రాష్ట్రం’ (Madras Presidency) వంటి పేర్లను సంప్రదాయ ఛందస్సులో సహజంగా ఒదిగించి కాలానుగుణమైన జాతీయతా స్పృహను చాటారు.
10. ‘ఇండియా’ అనేది పరాయివారు బలవంతంగా రుద్దిన అవమానకరమైన పదం కాదు; అది మన సనాతన మూలాల నుంచే వికసించిన విశ్వజనీన నామం:
మన వైదిక సప్తసింధు నదులలో ప్రధానమైనది ‘సింధు’.
ప్రాచీన పర్షియన్లు (పారశీకులు) సకారాన్ని హకారంగా పలికే ధ్వని నియమం (Sound Shift) వల్ల ‘సింధు’ కాస్తా ‘హిందూ’ అయింది.
అక్కడి నుండి గ్రీకులకు వెళ్ళేసరికి ప్రాచీన గ్రీకు భాషలో ఆరంభ హకారోచ్చారణ (Aspiration) లోపించి ‘హిందూ’ కాస్తా ‘ఇండోస్’ (Indos) గా, దేశం ‘ఇండియా’ (India) గా మారింది. మెగస్తనీస్ రచించిన గ్రంథం పేరు కూడా ‘ఇండికా’ (Indica) నే.
కాబట్టి ‘ఇండియా’ అంటే వేరే ఏదీ కాదు — "సింధు నదీ పరీవాహక ప్రాంతపు పవిత్ర నాగరికత" అనే ప్రాచీన భారతీయ అస్తిత్వమే.
India, that is Bharat’ అంటూ బాబాసాహెబ్ అంబేడ్కర్, రాజ్యాంగ పరిషత్ పెద్దలు రాజ్యాంగపు మొదటి అధికరణంలోనే ఈ సమతుల్యతను అద్భుతంగా సాధించారు.
11. అంతర్జాతీయంగా, ప్రపంచ ఒప్పందాలలో, దౌత్య సంబంధాలలో శతాబ్దాలుగా స్థిరపడిపోయిన ‘ఇండియా’ పేరును అధికారికంగా కొనసాగిస్తూనే,అంతర్గతంగా మన సాంస్కృతిక, పౌరాణిక, చారిత్రక వారసత్వానికి ప్రతీక అయిన ‘భారత్’ను సమాన ప్రాతిపదికన నిలిపారు. మొదటి పేరు ప్రపంచానికి మన చిరునామా అయితే, రెండవది మన అంతరంగపు ఆత్మ.
12. జర్మనీ (Germany) ని అంతర్జాతీయంగా ఎవరూ వారి సొంత భాషా పదమైన ‘డాయ్చ్లాండ్’ (Deutschland) అనరు.గ్రీస్ (Greece) ను వారి అసలు పేరు ‘హెల్లాస్’ (Hellas) అని పిలవరు.పర్షియా 'ఇరాన్'గా మారినా, వారి భాషను ప్రపంచం ఇప్పటికీ 'పర్షియన్' అనే అంటుంది.
13. సైన్స్, భూగోళ శాస్త్రాలలో స్థిరపడిన ‘ఇండియన్ ఓషన్’ (హిందూ మహాసముద్రం), చరిత్రలోని ‘ఇండో-ఆర్యన్’, భౌగోళిక రాజకీయాలలోని ‘ఇండో-పసిఫిక్’ వంటి విస్తృత పదబంధాలను మార్చడం ప్రపంచ విజ్ఞానానికే గందరగోళం కలిగిస్తుంది. అలాగే మన డిజిటల్ గుర్తింపు ‘.in’ ప్రపంచవ్యాప్తంగా స్థిరపడిపోయింది.
14. అందుకే కొప్పరపు కవులు ‘ఇండియా దేశమం దింపు బెంపు వహించు’ అనడంలో — ఆ పేరుతో ప్రపంచమంతటా విస్తరించిన మన దేశపు ప్రాచీన నాగరికతా కీర్తిని, ఆధునిక రాజనీతి పరిధిని రెండింటినీ ఏకకాలంలో స్మరించిన కవితా స్వారస్యమూ, దార్శనికతా స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి🙏🕉️🙏
ఇంత చక్కని వ్యాఖ్యనందించి కొప్పరపుకవుల పద్యాన్ని సుగమం చేసిన ఆచార్య పతంజలి మహోదయులకు వందనమందారాలు.
జైహింద్.
వ్రాసినది
Labels:
